Kelly Clark

Snow Boarding :: USA

 

Toen ik 18 was had ik alles verwezenlijkt in mijn leven, wat ik wilde. Ik had geld, ik was bekend, ik had een Olympische gouden medaille, had ik elke belangrijke prijs, waar ik als klein meisje van droomde, bij het snowboarden gewonnen. Alles in mijn leven draaide om snowboarden.

Verder had ik niet zoveel in mijn leven.

Behalve dat, had ik niet veel in mijn leven. Ik wist niet echt wie ik was en wat ik wilde. Iedereen kende me als Kelly Clark, professioneel snowboarder of als Kelly Clark, Olympische gouden medaillewinnaar en dat was wie ik was. Dat was hoe andere mensen mij zagen en hoe ik mezelf zag. Ik dacht: Als dit alles in het leven is, als ik inderdaad alles heb bereikt wat ik wilde, als er niet meer is, dan hoeft het voor mij niet meer.

Ik ging naar een snowboardwedstrijd en uiterlijk leek mijn leven compleet op orde. Ik deed het goed in de wedstrijd en ik kwalificeerde voor de finales die middag. Maar onderaan de pijp zat een meisje, dat twee keer gevallen was, te huilen. Ik luisterde half naar het gesprek dat ze had met haar vriend die haar probeerde op te vrolijken. Hij zei: " Hé, het is wel oké, God houdt nog steeds van je." Die opmerking hield me bezig, het maakte iets los, diep in me. Ik liep terug naar mijn hotelkamer en dacht: "Er moet een bijbel in de hotelkamer zijn, er ligt toch altijd een bijbel in hotelkamers? Toen ik naar de bijbel keek besefte ik dat ik niet wist waar ik moest beginnen. Er was iets losgemaakt in me, maar ik wist niet wat ik er mee moest.

Ik ontdekte dat datzelfde meisje in mijn hotel verbleef. Ik klopte op haar deur en zei tegen haar: "Hoi, ik ben Kelly Clark. Ik heb het idee dat je christen bent en dat je me over God kan vertellen." Ik was een beetje zenuwachtig omdat ik nooit over God had nagedacht, ik had me nooit afgevraagd waarom we er eigenlijk zijn, nooit aan Hem gedacht en ik was nooit in de kerk geweest. Ik wist er helemaal niets van.

Vier maanden lang liep ik rond met de gedachte: "Oké, God, als u bestaat, laat dat dan maar eens zien." Toen ik aan het eind van het seizoen gekomen was, stelde ik mezelf de vraag: "Zal er een dag voorbij gaan dat ik niet aan God denk?" Het antwoord was nee, omdat ik elke dag met Hem bezig was en hij realiteit was in mijn leven. Ook vroeg ik me af of ik ooit nog een andere kant op zou kunnen gaan en doen alsof God niet bestaat. Dat antwoord was ook nee. Zo kwam ik tot de beslissing om te vragen of Jezus in mijn leven wilde komen.

Dit bracht een grote verandering teweeg. Snowboarden werd iets leuks en een manier om mezelf te uiten, in plaats van iets wat ik moest doen om mezelf te bewijzen. Het werd iets waar ik voor gemaakt was en nu des te meer van kon genieten. Ik voelde me vrij, omdat ik mezelf niet meer hoefde te bewijzen. Door mijn relatie met God leerde ik wie ik was en daar voelde ik me goed bij. Sinds die keuze heb ik zoveel meer plezier in snowboarden. Ik ben nog nooit zo vrij geweest.

 

Related articles

Een halve meter naar de hemel
Waar is God als het mis gaat?
Geen blind geloof

 

Home | Ultimate Performers | What is Beyond the Ultimate | About